Człowiek psychicznie zdrowy

Margaret Mead podaje np., że u Indian Nawajo „zdrowie” oznacza poprawne stosunki między człowiekiem i jego środowiskiem, uwzględniając też środowisko nadprzyrodzone. Zdrowie w ich kulturze kojarzy się z dobrem, błogosławieństwem i pięknem. Zauważmy, że nie jest to właściwie definicja różniąca się od definicji starożytnych na gruncie europejskim, a także od definicji współczesnych. Notabene warto też zauważyć, że w rozumieniu „zdrowia” i „choroby” Pismo Św. Nowego Testamentu sugeruje bezpośredni związek tych zjawisk z wartościami aksjologicznymi dobra i zła.

Również współcześni ludzie skłaniają się do poglądu, że zdrowie jest sprawą wyboru systemu wartości w kierunku dobra, piękna i prawdy, czyli triady Platona, co w ujęciu Arystotelesa uzupełniane jest zasadą jedności myśli, słów i czynów. W oderwaniu od tej wartości zdrowie staje się przedmiotem arbitralnych manipulacji czy to klinicznych, czy to politycznych.

Spośród obiegowych definicji słuszna wydaje się definicja szwajcarskiego psychologa H. Menga, który postuluje, że człowiek psychicznie zdrowy nie tylko nie włącza się w patologiczną strukturę społeczną, ale aktywnie dąży do jej zmiany.

Profesor Kazimierz Dąbrowski, inicjator i przewodniczący Polskiego Towarzystwa Higieny Psychicznej, określa zdrowie psychiczne jako zdolność do rozwoju w kierunku coraz wyższej hierarchii celów aż do ideału osobowości i ideału grupy.

Profesor Marian Kacprzak, nieżyjący już czołowy przedstawiciel polskiej medycyny społecznej, określa zdrowie nie tylko jako brak choroby lub nie- domagań, ale jako dobre samopoczucie oraz taki stopień przystosowania biologicznego, psychicznego i społecznego, jaki jest osiągalny dla jednostki w najbardziej sprzyjających warunkach.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>