Konkurencja międzygatunkowa

Gdy jednak w toku tej selekcji w którymś z organizmów pojawiała się nabyta cecha przystosowawcza, utrwalała się w genetycznym zapisie DNA. To zaś z kolei umożliwiało przekazanie tej cechy lub zespołu cech organizmom potomnym. Taką zmianę, służącą adaptacji (przystosowaniu), nazywamy mutacją. I jeśli dany gatunek w toku nabywania takich mutacji dostosowywał się do środowiska, był ocalony. Inne – musiały zejść z areny życia.

W toku tych procesów pojawiał się jeszcze czynnik konkurencji między- gatunkowej. Konkurencja międzygatunkowa w określonych niszach ekologicznych czy biocenozach wiązała się najczęściej z konkurencją pokarmową, ze względu na ograniczoną zawsze pojemność pokarmową danego środowiska, a także ze względu na wzajemne zależności pokarmowe w wypadku organizmów cudzożywnych. Innymi słowy zwyciężał ten gatunek, który lepiej przystosował się do możliwości zdobywania pokarmu bądź przez konkurencję bezpośrednią, bądź przez specjalizację pokarmową, tak czy inaczej w formie tzw. walki o byt. Nieco podobnie przebiegała, choć mniej może drastycznie, konkurencja wewnątrzgatunkowa, wiodąca do eliminowania osobników słabszych, mniej przystosowanych. Dzięki temu – dzięki tej eliminacji – do rozmnażania się dochodziły osobniki najsilniejsze, przekazujące potomstwu cechy najlepsze, najużyteczniejsze z biologicznego punktu widzenia (tak jest zresztą po dzień dzisiejszy u wolno żyjących zwierząt).

Istniało jednak – w czymś, co moglibyśmy nazwać umownie jakąś „strategią” ewolucji – szersze i ważniejsze tło tej konkurencji, które możemy nazwać ewolucją całej biosfery – jej komplikowaniem się i doskonaleniem jako całości, pojawianiem się coraz to nowych, doskonalszych gatunków, przy czym wiele innych ginęło bezpowrotnie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>