Magnetosfera

Promieniowanie korpuskularne Słońca, które chroni przed zgubnym promieniowaniem kosmicznym, samo jest zarazem niebezpieczne dla życia, choć w mniejszym już stopniu. Ochrony przed „wiatrem słonecznym” dostarcza naszej planecie jej pole magnetyczne, zwane także magnetosferą. Zależnie od stanu aktywności Słońca magnetosfera po stronie Ziemi zwróconej ku Słońcu waha się w granicach 50-80 tys. km, a więc jest strukturą niejako „drgającą”: przy największej aktywności Słońca energia plazmy słonecznej „odpycha” magnetosferę, przy aktywności mniejszej – magnetosfera sięga dalej. Po stronie Ziemi odwróconej od Słońca magnetosfera jest jakby „odwiewana” w przestrzeń na odległość ponad milion kilometrów. To elastyczne reagowanie magnetosfery skutecznie zapobiega przedostawaniu się cząstek wiatru słonecznego na powierzchnię Ziemi. Mimo to, określonej ilości tych cząstek udaje się przedostać przez tę barierę. Ale zagęszczające się linie sił pola magnetycznego Ziemi tworzą nową „pułapkę”. Są to tzw. pasy van Allena – jeden na wysokości 20 tys. km, drugi na wys. 6000 km, gdzie cząstki wiatru słonecznego krążą po spiralnych orbitach między biegunami magnetycznymi Ziemi (Ditfurth, 1976: świdziński, 1977).

Ziemia jest więc niejako zamknięta w klatce pola magnetycznego. Na temat pochodzenia magnetyzmu ziemskiego istnieją liczne teorie i hipotezy, lecz problemu tego nie rozstrzygnięto do dnia dzisiejszego. Prawdopodobnie magnetyzm jest wynikiem złożonego oddziaływania ruchu mas wewnątrz Ziemi i ruchu innych ciał kosmicznych. W każdym razie wiadomo, że nie wszystkie planety naszego Układu mają pola magnetyczne: nie mają ich np. Mars, Merkury, Wenus i Księżyc.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>