Category Medycyna

Agresja wewnątrzgatunkowa

Agresja wewnątrzgatunkowa w królestwie zwierząt „działa dla dobra wielkiej sprawy życia” jako podstawowy regulator życia, jednak w świecie ludzkim jej generalne odniesienia zmieniają się, jak sądzimy przede wszystkim z tego powodu, że zasadniczo inaczej wygląda w nim problem życia i śmierci. Człowiek – przez rozum i związaną z nim psychikę – uzyskał wewnętrzną świadomość śmierci i jego dążenia do zachowania – nieraz za wszelką cenę – życia osobniczego są także dążeniem do zachowania niepowtarzalnych wartości wewnętrznego świata jednostki. Mówiliśmy już, że dla przyrody jesteśmy tylko organizmami: nasze indywidua są dla niej zupełnie obojętne, w pełni podlegają jej prawom i nie ma ona dla nas żadnych „taryf ulgowych”: wszelkie życie jako czasowy „wyjątek” od praw entropii musi powrócić do stanu entropii (rozpadu i bezładu). Zwierzęta są wolne od tej dramatycznej świadomości, przeto bronią swego życia w ramach aktywności biologicznej opartej na instynkcie samozachowawczym, właściwym też człowiekowi i spotęgowanym o możliwości rozumu i psychiki. Modele życia budowane przez człowieka, także w swych ekonomiczno-społecznych i etycznych uwarunkowaniach, zmierzają więc do maksymalnej ochrony (a raczej zmierzać powinny) najwszechstronniej rozumianego zdrowia i życia jednostki (fizycznego i psychicznego) jako najwyższej, niepowtarzalnej jakości i wartości. Łatwo spostrzec, że jest to wyzwanie rzucone przyrodzie, trudne do realizacji i wymagające perfekcji w praktycznym stosowaniu etyki – etyki, której nie mogą już wystarczyć tylko biologiczne przesłanki sensowności.

Geosfera – dalszy opis

Istnieje jeszcze jeden aspekt oddziaływania geosfery. Jak mówi prof. Jan Dzwinel, czynniki goesfery możemy podzielić na geologiczne i geofizyczne. Czynniki geologiczne określają mineralogiczny skład gleb i wód. A wbrew pozorom składają się na nie nie tylko skały i wody przypowierzchniowe. W procesie geologicznym, mierzonym na miliony lat, z głębi Ziemi ku jej powierzchni migrują olbrzymie masy lekkich i ruchliwych jonów różnych związków chemicznych, w tym węglowodorów i innych gazów. Na obszarach sejsmicznie aktywnych procesy te są szczególnie intensywne, a w swojej historii prawie każdy obszar Ziemi miał kilka epok takiej aktywności.

Heiiosfera

Głębiny kosmosu wysyłają tzw. promieniowanie kosmiczne. Niesie ono gigantyczną energię, ponieważ dla pojedynczych „egzemplarzy” tych cząstek praktycznie nie istnieją żadne przeszkody – ani pancerne czy ołowiane płyty, ani głębiny oceanów. Gdyby to promieniowanie docierało do powierzchni Ziemi bez przeszkód i w swym normalnym, czyli kosmicznym natężeniu, obecne życie ziemskie uległoby zagładzie, a może – w ogóle nie narodziłoby się. To znaczy – nie mogłoby wytworzyć swych pierwszych trwałych struktur, gdyż byłyby one „rozbijane” lawinami wysokoenergetycznych cząstek. Na szczęście Słońce, oprócz promieniowania elektromagnetycznego, wysyła także korpuskularne (cząsteczkowe), składające się z rozpędzonych do 300 km/s protonów i elektronów, tworzących bardzo rozrzedzoną plazmę, zwaną także „wiatrem słonecznym”. Rozpraszając się w ten sposób w przestrzeni, Słońce traci w ciągu sekundy ok. 1 miliona ton swej masy.

Biosfera – dalszy opis

Przestrzeń kosmosu przemierzają większe i mniejsze okruchy materii – planetoidy, komety, masywne bolidy, meteoryty i mikrometeoryty. Niektóre z tych tworów płoną w wyniku uderzenia o atmosferę ziemską, niektóre dobiegają powierzchni Ziemi w eksplozjach katastrof, inne – przez miliardy lat milionami ton opadają na powierzchnię Ziemi i dna oceanów. Niektóre przyniosły ze sobą – być może – pierwsze zawiązki życia organicznego (co sugerują prace laureata Nobla Cyryla Ponnamperumy),

Lipa (szerokolistna, drobnolistna, srebrzysta)

Lipa szerokolistna (Tilia platyhyllos) to okazałe drzewo dochodzące wysokością do 40 m z ogromną, wysoko sklepioną, zwartą koroną, która sprawia wrażenie wąskiej i wzniesionej. Pień z reguły dość prosty, u starszych okazów zdecydowanie gruby. Konary przeważnie są odchodzące, skierowane promieniście ku górze, za wyjątkiem dolnych, które wychylają się ku ziemi. Ta odmiana lipy ma korę ciemnoszarą lub szaro-brązową, z delikatnymi bruzdami i wąskimi, sieciowatymi listewkami. Liście mają kształt sercowaty ze smukłym wierzchołkiem i są prawie tak samo długie, jak i szerokie, o wielkości od 7 do 12 cm, o ząbkowanych brzegach, na wierzchu matowe, ciemnozielone i delikatnie owłosione, od spodu jaśniejsze. Kwiaty mają barwę żółto-białą i są skupione po kilka w wiszących graniastych lub wiechowatych kwiatostanach, których osie są zrośnięte z wielkimi, owalnymi podsadkami. Owocem jest niewielki podłużno-kulisty orzeszek. Ta odmiana lipy preferuje gleby świeże, przepuszczalne, zasadowe, żyzne. Występuje na terenie całej Europy.

PRASTARE ENERGIE DRZEW CZ. II

Jeśli chcemy skorzystać z jakiejkolwiek pomocy ze strony drzewa, jeśli chcemy od niego pobrać energię, skorzystać z jego liści, owoców, gałązek czy kory, a nawet odpocząć w jego cieniu, poprośmy je o zgodę na to, porozmawiajmy z nim i powiedzmy, dlaczego i do czego potrzebujemy jego pomocy, zaś po skorzystaniu z niej nie zapomnijmy drzewu serdecznie podziękować. Doda to skuteczności naszym zabiegom i będzie zgodne z etyką prawdziwego maga czy wiedźmy, czyli człowieka pracującego z energiami Natury.

Gis pospolity

Cis pospolity (Taxus baccata) to wiecznie zielone drzewo iglaste dorastające do wysokości 20 m. Jego korona może być szeroka i stożkowata lub rozłożysta i nieregularna. Grubsze gałęzie odstają lub lekko zwisają, na końcach jednak z reguły unoszą się ku górze. Pnie zwykle są osłonięte mniejszymi gałązkami. Kora tego drzewa jest bruzdowana i porozrywana na szersze płaty lub łuszcząca się. Szpilki cisu mają długość do 4 cm i są płaskie, od góry błyszczące i ciemnozielone, a od dołu jasno- lub żółto-zielone z dwoma wyraźnymi, podłużnymi prążkami. Owoce w porze dojrzewania przybierają barwę karminową. Drzewo to lubi siedliska cieniste na glebach próchniczych i wilgotnych. Cis występuje na terenie całej Europy Zachodniej, w Polsce jest dość rzadki. Uwaga: wszystkie części rośliny po spożyciu są trujące.

Świerk pospolity

Świerk pospolity (Picea abies) to wyjątkowo okazałe drzewo iglaste dochodzące wysokością do 70 m (najczęściej od 30 do 50 m). Korona, szczególnie u drzew wolno stojących, ma kształt regularnego stożka. Gałęzie w dolnej części pnia zwisają, w środku z reguły odstają albo lekko się podnoszą. Kora ma barwę miedzi i delikatnie się łuszczy. Szpilki świerka są dość sztywne, na końcach ostre, o barwie ciemnozielonej i długości od 1 do 2,5 cm. Młode szyszki są zielone, a dojrzałe jasnobrązowe, dochodzące długością do 16 cm. Świerk preferuje luźne, próchnicze gleby. Występuje na terenie całej Europy, choć pierwotnie rósł powyżej granicy 800 m n.p.m.

Olsza (czarna, szara) – dalszy opis

W magii naturalnej możemy stosować dowolny gatunek olszy. Energie ogólne: wsparcie pomocnych duchów, osłona przed złem, wytrwałość, opiekuńczość. Główne przesłanie: jeśli powierzysz się z ufnością ochronie Siły Wyższej, ustrzeże ona Cię przed złem i wszelkiego rodzaju negatywnymi pokusami.

Topola (biała, osika, szara)

Topola biała (Populus alba) to dochodzące do 30 m wysokości drzewo liściaste z szeroką, jednostronnie zwieszającą się koroną. Kora u młodych osobników jest gładka, biało-szara do szaro-zielonej, u starszych zmienia barwę na ciemniejszą i staje się chropowata i spękana. Liście mają długość od 6 do 10 cm, a szerokość – 5 cm, są owalne i podzielone na 3-5 większych ząbków. W porze listnienia są obustronnie owłosione, później na wierzchu błyszczące i ciemnozielone, a od spodu białe, pokryte aksamitnym puszkiem. Preferuje luźne, piaszczyste gleby. Występuje na terenie całej Europy.

Jodła pospolita

Jodła pospolita (Abies alba) to wiecznie zielone drzewo iglaste, które może osiągać wielkość do 50 m. Korona u młodych drzew jest dość regularna i przybiera kształt stożkowaty, u starszych osobników bywa spłaszczona na szczycie. Gałęzie u dołu odchodzą od pnia prawie poziomo, zaś wyższe gałązki są skierowane ukośnie ku górze. Boczne konary wyrastają tak nisko, że czasami prawie nie widać pnia. Kora jodły jest ciemnoszara, początkowo gładka, z biegiem lat staje się popękana lub bruzdowana. Szpilki są giętkie i dosyć krótkie, osiągają maksymalną długość 3 cm. Szyszki osiągają długość około 10 cm, są wyprostowane, mają kształt walca. Początkowo barwią się na zielono, a gdy dojrzeją, przybierają kolor brązowy. Łuski odpadają pojedynczo już na drzewie, dlatego pod jodłami nie znajduje się szyszek. Lubi gleby świeże i średnio głębokie. Występuje w środkowej i południowej Europie.

CZŁOWIEK I NATURA

Mówi się, że „człowiek jest koroną stworzenia”, ale pamiętaj, że koronę trzeba nosić na głowie. Tą głową i resztą ciała, które koronuje (ponoć) człowiek jest Natura. Jeśli ją zniszczymy, nie będzie na czym nosić korony.

Rodzaje czakr

Druga czakra, nazywana seksualną (swadhisthaną), mieści się nad spojeniem łonowym i odpowiada za wewnętrzną witalność, gromadzenie energii życiowej, seks i prokreację. Prawidłowo funkcjonując daje cierpliwość, wytrzymałość, wiarę we własne siły, odwagę i prawidłową ilość energii w organizmie. Zaburzona przynosi frustrację, niepokój, bo- jaźliwość, zaburzenia energetyczne i problemy w sferze kontaktów intymnych.