Category Medycyna

Niszczenie Natury

Protest przeciwko niszczeniu Natury to obowiązek każdego z nas. Spotkałam się ze stwierdzeniem, że co mnie w Polsce może obchodzić wycinanie lasów w Amazonii. To straszne, lecz wiele osób nie zdaje sobie sprawy z tego, że Ziemia to jeden wielki ekosystem, w którego skład wchodzą mniejsze. Materialistyczne podejście do przyrody i iluzoryczne oddzielenie się od niej dotyczą każdego z nas w ogromnym stopniu niezależnie od tego, gdzie w danej chwili żyjemy, ponieważ wpływają na nasz styl życia, samopoczucie, zdrowie i warunki zewnętrzne (pogoda, katastrofy żywiołowe, choroby epidemiczne zwierząt itp.). Jeśli chcemy, by nasze dzieci i wnuki mogły w ogóle urodzić się na Ziemi i żyć na niej tak jak my, bez masek tlenowych, sztucznej grawitacji i deformacji genetycznych, powinniśmy przeprosić Matkę Naturę i przywrócić Jej równowagę. Zacząć należy nie od wielkich rzeczy, a od swego podwórka: posadź drzewo, nie pozwól, by śmieci pokryły trawnik przed Twoim blokiem, zwróć uwagę rozwydrzonym dzieciakom wyrywającym świeżo posadzone na skwerku krzewy. Poczuj, jak Ziemia żyje, połóż czasami rękę na piasku, by uchwycić jej rytm, pochodź boso po łące, by mieć wyobrażenie ojej pieszczocie, obejmij chore, połamane drzewo, by razem z nim przeżyć jego ból, na- karm bezdomne zwierzę lub głodne ptaki zimą, bo i Ciebie może spotkać taki los.

Ciała energetyczne

Pozostałe ciała nie umierają, istnieją wiecznie i nazywane są ciałami wyższymi. Pierwsze z nich, a piąte w kolejności nazywa się ciałem kauzalnym (przyczynowym). Jego nieśmiertelność jest względna, ponieważ człowiek kończąc swoją ewolucję (wędrówkę reinkarnacyjną) traci to ciało. Jednak dopóki wciela się na Ziemi, jego ciało kauzalne istnieje i przechodzi z inkarnacji na inkarnację. Ciało kauzalne spełnia dwie ważne funkcje. Po pierwsze jest nośnikiem ego, a po drugie działa jako magazyn, w którym zbierane są doświadczenia z poszczególnych inkarnacji. Kolejne, szóste, ciało nosi nazwę budhialnego i w nim… są zapisane główne wątki zewnętrznego i wewnętrznego życia człowieka, bez specjalnych szczegółów, czyli konkretnych wydarzeń, które uwidaczniają się dopiero w ciele kauzalnym. „(…) W życiu wewnętrznym człowiek odczuwa ciało budhialne jako główne linie swego losu, zmienić których nie może lub wymaga to od niego ciężkiego, skoncentrowanego wysiłku w ciągu dłuższego czasu.” Na poziomie tego ciała tworzony jest, często w sposób nieświadomy, system wartości człowieka oraz jego główny wątek życiowy. Można to też określić uproszczoną, potoczną nazwą – przeznaczenie.

Cedr atlantycki

Cedr atlantycki (Cerdus atlántica) to wiecznie zielone drzewo iglaste, którego wysokość dochodzi do 40 m, z szeroką, stożkowatą koroną zakończoną tępym wierzchołkiem. Większe gałęzie są szeroko rozłożone, zaś kora ma ciemnobrunatny odcień i jest spękana w płytki z głębokimi bruzdami. Szpilki o barwie ciemno- lub niebiesko-zielonej mają długość od 1 do 3 cm i występują licznie skupione w pęczkach. Szyszki w czasie dojrzewania osiągają wielkość około 6 cm imają charakterystyczne, szerokie łuski. Drzewo to naturalnie występuje w Afryce, ale od dłuższego czasu jest sadzone w Polsce w parkach i ogrodach. Opis cedru zamieszczam ze względu na silne oddziaływanie energetyczne. Od czasów starożytnych jego drewno stosowano do budowy domów, okrętów i wyrobu mebli.

Leczniczy ogień i wspierające drzewo

Wykonanie tego rytuału hamuje proces chorobowy, wspomaga leczenie, przywraca zdrowie. Praktykujemy go między pełnią a nowiem (na Księżycu ubywającym), między godziną 19 a 21. Niezbędne jest tu odpowiednie miejsce, gdzie można bezpiecznie palić ognisko. Do tego rytuału potrzebne są: kartka białego papieru, fioletowy mazak lub kredka, kilka szczap brzozowych, kilka szczap dębowych, kilka szczap sosnowych, garść ziela piołunu, wiadro wody.

WŁAŚCIWOŚCI WSPOMAGAJĄCE DRZEW

Energie drzew można wykorzystywać we wszelkiego rodzaju rytuałach wspomagających i ułatwiających życie, to znaczy dotyczących dostatku, miłości, zdrowia i w ogóle pomyślności. Tradycja twierdzi, że następujące drzewa są najskuteczniejsze w praktykach związanych z:

Historia o drzewie

Niedaleko od wioski, w której mieszkali moi pradziadkowie i dziadkowie, żyła pewna kobieta, która zajmowała się, jakbyśmy dzisiaj powiedzieli, pracą z energiami. Wtedy ludzie na Polesiu nazywali taką osobę „szeptuchą”, ponieważ leczyła ona ziołami oraz szeptanymi po cichu modlitwami… a może zaklęciami? Pewnego razu zdarzył się niebezpieczny wypadek – naszego sąsiada bardzo mocno poturbował rozjuszony buhaj. Choć na początku lat sześćdziesiątych opieka medyczna nie była tak rozpowszechniona jak teraz, zrozpaczona rodzina zawiozła nieszczęśnika do szpitala oddalonego o 25 kilometrów. Tam jednak powiedziano, że nie można poszkodowanemu pomóc, a lepiej będzie mu umierać w domu. Przywieziono więc z powrotem chorego, a cała peregrynacja odbywała się wozem zaprzężonym w dwa konie, tak więc trwało to kilka dobrych godzin. Dzieci i żona sąsiada oraz jego starzy rodzice pogodzili się z sytuacją, a sam chory szykował się na śmierć. Zapalono gromnicę, odmawiano modły, mijała godzina za godziną, ale chory żył. Rankiem następnego dnia jego stan nie uległ zmianie. Ktoś z sąsiadów poszedł po rozum do głowy i powiedział:

Ochronny wieniec i naszyjnik

Nasze prababki doskonale znały ochronne właściwości drzew i umiały je odpowiednio wykorzystać. Ten rytuał do tej pory stosuje się w niektórych wsiach na Polesiu. Pora jego wykonania nie ma większego znaczenia. Natomiast istotne jest to, aby potrzebne do niego składniki zebrać osobiście w słoneczny dzień. Nie wolno tego robić „po rosie”, czyli wtedy, kiedy rośliny są wilgotne. Do wykonania ochronnego wieńca potrzebujemy: trzy gałązki sosny, dwie gałązki świerku, liście dębu, liście klonu, kilka owoców wiśni, kilka rajskich jabłuszek, kilka gałązek lipy z kwiatami lub owocami, średni kłębek lnianych lub jedwabnych nici, kilka kawałków miedzianego drutu.

ENERGIA WITALNA DRZEW

Każde z opisanych w poprzednim rozdziale drzew może być użyte w magii naturalnej pod warunkiem, że jest zdrowe, silne i nie zniszczone ani przez człowieka, ani na skutek działania sił żywiołów (szczególnie ognia i wiatru). Skąd bierze się w drzewach ich energia witalna? Przede wszystkim stąd, że korzystają one z dobrodziejstw sił naturalnych. Żyją z reguły znacznie dłużej niż ludzie i mają więcej czasu na jej czerpanie i gromadzenie z otoczenia. Poza tym drzewa mają możliwość lepszego harmonizowania energii poszczególnych żywiołów, a od ich równowagi wewnątrz i na zewnątrz wszystkich organizmów żywych zależy zdrowie, witalność i pomyślność tychże. Drzewa czerpią w takiej samej proporcji energię ziemi, w której rosną, wody, dzięki której nie wysychają, słońca pozwalającego dokonywać fotosyntezy i wiatru, który roznosi ich nasionka. Mogą stanowić dla ludzi doskonały wzór, jak zharmonizować owe siły, od których zależy jakość i stabilność życia.

Grab zwyczajny

Grab zwyczajny (Carpinus betulus) to pokaźne drzewo z dużą i szeroką koroną. Z reguły osiąga wysokość do 20 m, aczkolwiek w Puszczy Białowieskiej znane są okazy osiągające aż 30 m. Pień, z reguły w przekroju owalny, często jest skręcony lub zgarbiony, przy czym już na niewielkiej wysokości dzieli się na grube konary. Korę ma w różnych odcieniach szarości, początkowo gładką, a później z delikatnym, siatkowatym deseniem lub pokrytą płaskimi listewkami. Konary z reguły są stromo wzniesione i nieco powyginane. Liście mają kształt podłużnie jajowaty, długość od 4 do 10 cm, z przodu są spiczaste, zwykle asymetryczne. Na całym liściu widać wyraźne rowki, a brzegi są drobno ząbkowane. Grab jest drzewem typowo leśnym, preferującym żyzne gleby próchnicze. Występuje w całej Europie.

Jesion wyniosły

Jesion wyniosły (Fraxinus excelsior) to przeważnie wysokie, dochodzące do 40 m drzewo o wysoko sklepionej, ale mało zwartej i nieregularnej koronie. Jego gałęzie wznoszą się prosto w górę lub odchodzą promieniście na boki zaczynając już od dolnej strefy pnia, który z reguły jest dość prosty. Kora ma barwę szarobrunatną, na młodych drzewach jest gładka, jednak z biegiem czasu zaczynają ją znaczyć bruzdy lub system drobnych listewek. Liście mają długość od 20 do 25 cm i składają się z 9-13 owalno- -podłużnych listków ułożonych prawie symetrycznie z ząbkowanymi brzegami, z wierzchu matowozielonymi, od spodu jaśniejszymi. Kwiaty jesion ma niepozorne, zaś dojrzałe owoce (skrzydlaki) mają długość około 3 cm i w stanie dojrzałym osiągają barwę od złocisto-brązowej do brunatnej. Preferuje świeże, żyzne gleby. Występuje na terenie całej Europy,

Sosna (czarna, pospolita)

Sosna czarna (Pinius negra) to dochodzące do 30 m drzewo iglaste o nieregularnej i zwykle luźnej koronie w części dolnej, zaś w górnej zagęszczonej i owalnej w zarysie. Gałęzie są zazwyczaj stromo wzniesione, rzadziej odstające poziomo i rozłożyste. Kora u młodych drzew jest gładka, z czasem staje się grubo bruzdowana i podzielona na łu- skowate płaty, o barwie brązowo-czarnej lub czarno-szarej. Szpilki wyrastają w parach, mają długość do 15 cm, są sztywne, lekko zaostrzone, w kolorze od ciemnozielonego do czarnozielonego. Szyszki są dość duże (do 8 cm), w stanie dojrzałym przybierają kolor ciemnobrązowy. Preferuje suche gleby wapienne. Występuje w górach Europy Środkowej i Południowej.

Drewniany amulet

Pozostań w zjednoczeniu z dębami przez kilka minut. Następnie odwiąż sznur i zakop go między dębami. Teraz poszukaj tylu żołędzi, ile bliskich Ci osób mieszka razem z Tobą. Podziękuj dębom za pomoc, weź żołędzie i wróć do domu. Przyniesione żołędzie schowaj w niedostępnym dla innych miejscu. Następnej wiosny weź żołędzie, wróć w to miejsce, gdzie odprawiałeś rytuał i zasadź je tam.

Klon (zwyczajny, polny)

Klon zwyczajny (Acer platanoides) to wysokie i dorodne drzewo osiągające wysokość około 30 m, choć zdarzają się również osobniki wyższe. Koronę ma harmonijnie wyskle- pioną i regularną, zdobiącą prosty, ale dość krótki pień. Gałęzie wyrastają ukośnie lub wznoszą się ku górze. Ciemnoszara kora jest drobno spękana, z biegiem czasu pokrywa się listewkowym deseniem. Liście mają od 10 do 15 cm długości i są prawie takiej samej szerokości, podzielone dło- niasto na pięć wyraźnych części (palców). Z wierzchu są matowe i ciemnozielone, a od spodu ich barwa jest nieco jaśniejsza i czasami przybiera niebieskawy odcień. Klon zwyczajny charakteryzuje się wiechowatymi kwiatostanami, które pojawiają się przed rozwojem liści. Owoce z naprzeciwległymi skrzydełkami są lepkie i łatwo się przyklejają. Lubi umiarkowanie wilgotne gleby. Występuje w całej Europie.