Metodologia systemowa – dalszy opis

Systemowa metodologia otwiera perspektywy nie tylko ekologicznego zapobiegania, ale nierzadko i leczenia chorób uważanych dotąd za nieuleczalne. Istotnym elementem metodologii systemowej jest międzydyscypli- narne rozwiązywanie pojedynczych problemów. Otwiera to możliwość integrowania wiedzy wielu specjalistów w celu rozwiązywania jednego zagadnienia. W ten sposób wiedza specjalistyczna – nie tracąc nic na głębi – zyskuje na rozległości.

Szybki obecnie rozwój ewironmentologii systemowej (z ang. evironment = środowisko) stanowi zapowiedź nadejścia epoki, w której nie tylko mechanizacja, automatyzacja i opłacalność procesów wytwórczych decydować będzie o wynikach produkcji, np. rolnej czy przemysłowej, hodowli bydła itp., lecz przede wszystkim stałe udoskonalanie ochrony ludzkiego zdrowia, a tym samym – jakości życia.

U nas do pionierów systemowego podejścia należeli wspomniani we wstępie profesorowie Oskar Lange i Marian Mazur. Duże zasługi w upowszechnianiu tego wzorca położył profesor filozofii Andrzej Siciński. Szczególnie godne uwagi jest zespołowe dzieło antropologów z Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu – profesorów: J. Strzałki, H. Henenberga i J. Piontka, pt. „Populacje ludzkie jako systemy biologiczne” (PWN, Warszawa 1980). Ta pierwsza publikacja, zbliżająca nas do problemów współczesnej medycyny społecznej, otwiera również perspektywy dla medycyny klinicznej i profilaktycznej. Godna uwagi jest również praca psychologa Tomasza Kocowskiego „Potrzeby człowieka. Koncepcja systemowa” (Ossolineum, Wrocław 1982).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>