Metodologia systemowa

Głęboki sens metodologii systemowej dostrzegł swą intuicją Antoine de Saint-Exupéry. W swym „Pilocie wojennym” wyraża on myśli, które są tej metodologii zapowiedzią, a nade wszystko – genialną literacką ilustracją:

„Jest w każdym bycie coś, co nie da się wytłumaczyć materiałem, z jakiego został zrobiony. Katedra jest czymś zupełnie innym niż sumą kamieni. Jest geometrią i architekturą. To nie kamienie sprawiają, że jest tym, czym jest. Ona nadaje sens kamieniom… Bezładny tłum przestaje nim być, jeśli choć jeden człowiek łączy go w całość w swojej świadomości. Kamienie na placu budowy tylko pozornie są kupą kamieni, do chwili, gdy znajdzie się tam ktoś, kto w myślach nosi projekt katedry. Kto odkrywa jakąś prawdę, zwołuje innych, by im ją przekazać. Kto coś wynalazł, natychmiast to głosi… Zaczynam rozumieć, na czym polega istota zwycięstwa. Ten, kto zapewnia sobie najprzód posadę zakrystiana, przegrał już z góry, ale kto piastuje w sercu obraz katedry, którą chce zbudować, ten jest prawdziwym zwycięzcą. Zwycięstwo jest owocem miłości. Inteligencja jest coś warta tylko w służbie miłości. Ani inteligencja, ani rozum nie są twórcze. Trzeba kochać ludzi, by służenie im dało owoc w postaci przyczynienia się do zmniejszania ich cierpień”.

Przewidział on nastanie epoki, w której nadejdzie zmierzch kartezja- nizmu i zawężających się specjalizacji znamiennych dla neopozytywizmu, a następnie epoka syntez w różnych dziedzinach życia intelektualnego. Powstanie tej nowej metodologii stało się bowiem koniecznością.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>