Mit drzewa

Pojawiły się na ziemi na wiele tysiącleci przed człowiekiem. Stały nieporuszone, gdy przebiegały obok nich dinozaury, mamuty i szablozębne tygrysy. Tak samo stabilne pozostały, gdy pojawił się pierwszy człowiek. Widziały jego ewolucję, obserwowały postępy w rozwoju. Nie protestowały, kiedy zaczął z nich korzystać przy rozpalaniu ognia, budowaniu domostw, kiedy wyrabiał z nich narzędzia i zjadał ich owoce. Drzewa, bo o nich mowa, służyły człowiekowi tak, jak i wszystko inne, co stworzyła Matka Natura, ale są one Jej najsilniejszymi tworami i ich znaczenia w życiu człowieka nie można porównać z niczym.

Doskonale wiedzieli o tym nasi przodkowie, co znalazło swoje odzwierciedlenie w wielu dawnych mitach i wierzeniach, gdzie drzewo było przedstawiane jako zasadnicza część imago mundi, a nawet było uznawane za symbol całego Wszechświata. Wierzono, że pośrodku świata rośnie Drzewo Kosmiczne, które porządkuje go i łączy wszystkie jego części. Babilończycy mówili o takim drzewie (Kiska- nu), które rośnie w centrum świata, lśni jak lapis-lazuli i jest gwiaździstym niebem otaczającym i podtrzymującym świat. Uważali, że było ono siedzibą boga płodności i cywilizacji. W wielu kulturach funkcjonowało wierzenie, że każda z krain kosmicznych, to znaczy niebo, ziemia i piekło ma swoje centralne drzewo. Ludy syberyjskie sądziły, że na gałęziach niebiańskiego drzewa siedzą jak ptaki ludzkie dusze i czekają, aż przyjdzie ich czas na wcielenie się w ciało.

Znany ze staroskandynawskich sag kosmiczny, wiecznie zielony jesion Yggdrasil jest doskonałym przykładem tego, jak funkcjonuje Kosmiczne Drzewo. Ów mityczny jesion łączył wszystkie sfery Wszechświata. Trzy potężne korzenie sięgały w głąb ziemi, gdzie znajdowało się piekło. Pień tego drzewa pozostawał w świecie ludzkim, zaś wyrastające ponad niebo gałęzie osłaniały cały ziemski świat i tkwiły w górnej, boskiej sferze. Obok jesionu wytryskało źródło, nieopodal którego bogowie odbywali sądy oraz ferowali wyroki. W gałęziach drzewa żyły orzeł, jeleń i wiewiórka, natomiast jego korzenie podgryzał smok i wąż. Było ono poświęcone najważniejszemu w skandynawskim Panteonie bóstwu – Ody- nowi, bogowi wojny, magii, natchnienia i zmarłych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>